Stop met je te verontschuldigen bij je massagetherapeut

Alsjeblieft.


Voordat we verdergaan: ja, dat ben ik, knielend op een massagetafel in bikini in de Noordzee. Nee, dit is geen standaard procedure in de behandelkamer. En ja, er zijn ook vragen over de Belgische vlag. Maar aangezien we toch al naar lichamen kijken, kunnen we het net zo goed hebben over iets dat me al jaren dwarszit.

Waarom verontschuldigen jullie je allemaal bij mij voor die van jullie? 😔

Jaren geleden kwam een nieuwe klant mijn behandelkamer binnen, kleedde zich uit, liep naar de massagetafel en keek me aan met de blik van een kind dat per ongeluk iets kapot had gemaakt. “Sorry voor hoe ik eruitzie.” Ik herinner het me nog steeds. Niet precies hoe haar lichaam eruitzag. DAT ben ik grotendeels vergeten. Ik herinner me het excuus.

Ik herinner me dat ik naar deze vrouw keek en dacht hoe ongelooflijk MOOI ze was. En dan bedoel ik niet mooi op die irritante iedereen is mooi op zijn eigen manier-manier. Ik bedoel dat er iets met haar was. Ze was warm, grappig en open. Ze had een energie die de kamer vulde nog voordat ze echt iets had gezegd. En toch stond ze daar, voor me, haar excuses aan te bieden. Voor haar LICHAAM. Alsof ze het verkeerde had meegebracht. (Oorspronkelijke post)

Dat is zes jaar geleden, en na vele, VELE andere lichamen moet ik je helaas mededelen dat jullie je NOG STEEDS VERONTSCHULDIGEN.

“Sorry, ik heb mijn benen niet geschoren. Sorry voor mijn voeten. Sorry, ik ben aangekomen. Sorry voor mijn buik. Sorry voor de cellulitis. Sorry voor het litteken. Sorry voor mijn striae.”

IK BIED OOK MIJN EXCUSES AAN. Maar niet voor de dingen die jij opnoemt.

Het spijt me dat we op een gegeven moment het gevoel kregen dat deze dingen een excuus vereisten. Dat je, in plaats van simpelweg je kleren uit te trekken en op een massagetafel te gaan liggen, eerst de behoefte voelt om me te waarschuwen voor het lichaam dat erop gaat liggen.

Want ik kan niet goed genoeg uitdrukken hoe weinig het me uitmaakt of je je benen hebt geschoren. Tenzij je beenhaar het vermogen heeft ontwikkeld om mijn pols vast te grijpen en me fysiek te beletten je te masseren, denk ik dat het wel goed komt. 😁

Je ondergoed hoeft ook niet bij elkaar te passen. Sterker nog, ik zou me een beetje zorgen maken als je speciaal op elkaar afgestemd ondergoed zou kopen voor je massageafspraak met mij. 😏
En je voeten? Het zijn voeten. Die ben ik al eens eerder tegengekomen.

Maar hier is het punt: zeggen dat het me “niet uitmaakt” hoe je lichaam eruitziet, is eigenlijk niet helemaal waar. Het kan me WEL schelen, ik zie je lichaam.

Ik zie het litteken, de striae, die ene schouder die hoger staat. Ik merk waar je zacht bent en waar je sterk bent, waar je gespannen bent en waar je je krampachtig vasthoudt. Ik merk hoe je beweegt, wanneer je een plek beschermt nog voordat ik deze heb aangeraakt, wanneer je ademhaling verandert, wanneer je eindelijk het gewicht van je arm in mijn handen laat rusten. Ik zie dat allemaal. Alleen hang ik er niet hetzelfde verhaal aan als jij.

Jij ziet: mijn opgeblazen buik. Ik zie: een buik in een cortisolcyclus. Jij ziet: mijn verschrikkelijke benen. Ik zie: benen die je elke dag vooruithelpen. Jij ziet het litteken dat je al twaalf jaar strategisch verbergt. Ik vraag me waarschijnlijk af hoe het weefsel eromheen beweegt – of, vaker nog, hoe het juist niet beweegt. Jij ziet cellulitis. Ik zie een lichaam dat aan het werk is.

We kijken naar hetzelfde lichaam. We ZIEN alleen niet hetzelfde. En ik wou zo vaak dat je jezelf door mijn ogen kon zien.

Jarenlang met lichamen werken heeft de manier waarop ik ernaar kijk absoluut veranderd. Als je lichamen in het echt ziet – niet geposeerd, niet gefilterd, niet ingehouden, niet in goed licht staand met één heup iets naar achteren omdat we die daar allemaal horen te plaatsen – realiseer je je heel snel hoe ongelooflijk NORMAAL al die dingen die we “gebreken” noemen eigenlijk zijn.

Lichamen vouwen. Lichamen wiebelen. Lichamen hebben littekens, haartjes, aderen, moedervlekken, striae, zachte stukjes, benige stukjes en één borst die net iets andere levenskeuzes heeft gemaakt dan de andere. Lichamen veranderen. Godzijdank, echt. Want WIJ veranderen, onze levens veranderen, en daarmee ook de FUNCTIE van het lichaam.

En voordat dit gaat klinken als wijsheid die vanaf een bergtop wordt verkondigd door een vrouw die boven lichaamsonzekerheid staat – kijk alsjeblieft nog eens naar de foto. Ik ben een vrouw in bikini op een massagetafel in de Noordzee. Duidelijk is dat niemand hier ergens boven staat.

Ik ben dunner geweest dan ik nu ben. Ik ben zwaarder geweest. Ik ben mager, dik, mollig, fit, minder fit en allerlei dingen daartussenin geweest. Ik heb mijn lichaam mooi gevonden. Ik heb mijn lichaam niet mooi gevonden. Ik heb voor spiegels gestaan en dingen ingehouden, rondgeduwd en mezelf geïnspecteerd. IK KEN HET SPEL.

En het spel is bijzonder slim omdat de finishlijn steeds verschuift. Val af. Bouw spieren op. Maak je buik plat. Lift je billen. Maak je huid glad. Verwijder je haar. Laat je haar groeien. Heb rondingen, maar alleen op de officieel goedgekeurde plekken. Word gracieus ouder, maar kijk in hemelsnaam niet alsof je ouder wordt. En dan, na het voltooien van al deze taken, moet je je LICHAAM LIEFHEBBEN. Onmiddellijk. Bij voorkeur terwijl je bijpassend beige ondergoed draagt en iets groens drinkt.

Het is een hele opgave.

En hier is mijn denken veranderd sinds die vrouw al die jaren geleden voor me stond. Destijds wilde ik dat ze wist dat ze MOOI was. Nu denk ik dat er iets nog belangrijkers is.

Misschien hoef je niet te geloven dat je lichaam mooi is. Niet de hele tijd. 

Want “HOUD VAN JE LICHAAM!” kan een andere verdomde opdracht worden, nietwaar? Wat als je dat vandaag niet doet? Wat als er delen zijn die je niet mooi vindt? Wat als je je niet sexy, stralend of krachtig voelt? Wat als je in de spiegel kijkt en denkt: meh? Moeten we ons nu slecht voelen omdat we ons slecht voelen over ons lichaam? Dat lijkt me inefficiënt.

Misschien kunnen we ergens beginnen dat aanzienlijk minder ambitieus is: stop met je ervoor te verontschuldigen.

Je hoeft niet elke centimeter van jezelf elke dag te aanbidden. Maar je lichaam is mij geen excuus verschuldigd voor het bestaan in de vorm waarin het vandaag bestaat. Het heeft geen geschoren benen, een platte buik, bijpassend ondergoed of een ACCEPTABEL CONDITIENIVEAU nodig voordat je op mijn tafel mag liggen.

En dit is een van de fijnste dingen die mijn werk me heeft geleerd: als je genoeg tijd zo dicht bij mensen doorbrengt, wordt schoonheid veel minder netjes en veel minder perfect.

De mensen die ik me herinner, zijn niet noodzakelijkerwijs de mensen met de lichamen die we geleerd hebben mooi te noemen. Ik herinner me de vrouw die zo hard lacht dat de hele tafel beweegt. De persoon die me halverwege de behandeling iets totaal onverwachts vertelt. De klant die al jaren komt en wiens leven ik op de een of andere manier in hoofdstukken van negentig minuten heb zien ontvouwen. De persoon die binnenkomt met de hele wereld op haar schouders en vertrekt terwijl ze enigszins verbaasd is dat haar nek weer kan draaien.

Mensen worden mooi voor je door WIE ZE ZIJN. Door warmte. Humor. Vriendelijkheid. Kwetsbaarheid. ondeugd. De manier waarop ze praten over iemand van wie ze houden. De manier waarop hun hele gezicht verandert als ze lachen.

Een lichaam is slechts een klein DEEL van een persoon. Het is niet ons toegangsbewijs.

Dus de volgende keer dat je voor een massage komt, hoef je me echt niet te vertellen dat je tijdens de vakantie drie kilo bent aangekomen. Ik houd geen administratie bij. Je hoeft je niet te verontschuldigen omdat je je niet hebt geschoren. Ik zal het overleven. Je hoeft me niet te waarschuwen voor je cellulitis. Ik heb al eens eerder cellulitis gezien. Misschien heb ik vandaag zelfs wat van mezelf mee naar mijn werk genomen. 😊 En je hoeft je buik niet in te houden terwijl je van je kleding naar de tafel loopt. Ik ga het toch over ongeveer acht seconden zien. Adem alsjeblieft.

Kom zoals je bent. Ga op de tafel liggen. NEEM DE RUIMTE IN. Laat mij het gewicht dragen.

En, nu we het er toch over hebben, je hoeft me nog steeds niet te helpen je been op te tillen. Daar hadden we het vorige week over. JIJ nog steeds - ZIJN. IK nog steeds - DOEN. 🦴

Je lichaam heeft je helemaal tot hier gedragen. Je hoeft je niet te verontschuldigen dat je het met je mee hebt gebracht.