Niets doen is ook iets doen

Dit is een foto van iemand die extreem productief is. Misschien herken je het niet direct als productiviteit, omdat dit niet is hoe ons geleerd is dat productiviteit eruitziet. Maar blijf bij me.

Ik werk in de wellness, wat betekent dat ik leef in een wereld waarin we erin geslaagd zijn om zelfs ontspanning te veranderen in iets waar we GOED IN MOETEN ZIJN. We optimaliseren onze slaap, houden onze stappen bij, plannen massages in, tellen eiwitten, mediteren, stretchen, doen ademwerk, nemen supplementen, houden een dagboek bij, doen aan dry-brushing, gua sha en brengen serums in de juiste volgorde aan. We hebben ochtendroutines, avondroutines en zondagse reset-routines. Op een gegeven moment werd zelfs HET GOED VOOR ONZEZELF ZORGEN een nieuwe KLUS OM TE KLAREN.

En ik zeg dit als iemand die een carrière heeft gemaakt van het zorgen voor anderen.

Een van de vreemdste dingen die ik regelmatig tegen volkomen capabele volwassenen zeg tijdens een massage is: "Je hoeft me niet te helpen." Het gebeurt de hele tijd. Ik til iemands arm op en zij tillen hem voor me op. Ik beweeg hun been en plotseling bewegen we het samen. Ik ondersteun hun hoofd en zij houden het omhoog, vermoedelijk voor het geval ik de verantwoordelijkheid die ik op me heb genomen niet helemaal begrepen heb.

"Laat het gewicht maar los. Laat jezelf dragen," zeg ik. Ze lachen, ze ontspannen (of dat denken ze tenminste) en dan, ongeveer dertig seconden later, helpen ze me weer.

Ik vind dit eindeloos charmant en attent voor het harde werk dat ik doe, maar ik denk ook dat het ons iets vertelt: we zijn zo gewend aan DOEN dat we soms niet meer weten hoe we aan de ontvangende kant moeten ZIJN. ZIJN wordt in het algemeen een raadsel. Zelfs als je op een massagetafel ligt, terwijl je letterlijk nergens anders hoeft te zijn en iemand wiens enige taak het komende uur is om voor je te zorgen, is een deel van jou nog steeds bezig met: *Wat hoor ik te doen?*

Niets. Dat is het punt. JIJ — ZIJN. IK — DOEN. 🦴 En ik WEET dat dit veel moeilijker is dan het klinkt.

We zijn erg goed geworden in het rechtvaardigen van RUST door het NUTTIG te maken. We rusten zodat we morgen beter kunnen presteren. We slapen zodat onze hormonen zich gedragen. We mediteren zodat we minder gestrest zijn. We gaan op vakantie om "onze batterijen op te laden". Zelfs nietsdoen heeft een businesscase nodig.

Ik hoor de hele tijd versies hiervan in de behandelkamer: "Dit had ik echt nodig." "Ik wilde al maanden boeken." "Ik weet dat ik beter voor mezelf moet zorgen." Er zit vaak een kleine bekentenis in verborgen, alsof een uur op een warme tafel liggen enige uitleg behoeft. Alsof je een AANVAARDBAAR NIVEAU van UITPUTTING moet hebben bereikt voordat je toestemming krijgt om te stoppen. Maar dat hoeft niet. 🤷

En ik begrijp jullie allemaal, want ik doe dit ook. Er zijn dagen dat ik met plezier urenlang kan werken, organiseren, repareren, antwoorden, plannen en over het algemeen een Zeer Nuttig Persoon kan zijn, om me vervolgens vreemd schuldig te voelen wanneer ik halverwege de middag ga zitten en helemaal niets doe.

Waarom? Wie houdt de score bij? De kat in ieder geval niet.

De kat heeft, zoals je kunt zien, iets begrepen dat de wellnessindustrie nog steeds probeert te verpakken en aan ons te verkopen. Ze houdt haar slaap niet bij. Ze voelt zich niet schuldig over het feit dat ze om 11:17 uur 's ochtends gaat liggen. Ze heeft zich nog nooit afgevraagd of een dutje zal bijdragen aan haar langetermijndoelen. Ze slaapt omdat ze moe is, rekt zich uit omdat het goed voelt, eet wanneer er eten verschijnt en gooit af en toe iets van de tafel om redenen die alleen zij kent. Ze is misschien wel een meer gekwalificeerde wellnessconsulent dan ik.

Ergens tijdens een massage komt er een moment dat de dingen veranderen. De arm wordt eindelijk zwaar in mijn handen en het hoofd stopt met proberen zichzelf overeind te houden. Er kan zelfs dat kleine onvrijwillige gesnurk zijn, gevolgd door de onmiddellijke "IK WAS NIET IN SLAAP GEVALLEN"-schok. Ik weet het. Natuurlijk was je dat niet.

Ik hou van dat moment, omdat er hier en nu NIETS wordt BEREIKT. En dat is het hele punt van wat ik doe. 😊 Er is geen prestatie. Voor één keer wordt er niet van je lichaam gevraagd om er beter uit te zien, beter te bewegen, sterker te worden, iets te verbranden, iets strakker te maken, iets te verbeteren of je te gedragen.

Het krijgt simpelweg de toestemming om te ZIJNNNNNN.

Ik denk dat dat is wat we missen als we praten over zelfzorg. We hebben er weer een categorie van DOEN van gemaakt. Nog een verzameling dingen om goed te doen. Nog een kans om al voor het ontbijt te falen omdat iedereen anders al gemediteerd heeft, twee liter water heeft gedronken, 10.000 stappen heeft gezet en 'overnight oats' heeft gemaakt terwijl jij nog je linkerpantoffel zocht.

Ik ben uiteraard niet tegen voor jezelf zorgen. Dat zou een ongelukkige positie zijn voor iemand in mijn beroep. Ik geloof in massage. Ik geloof in beweging en slaap en het verzorgen van je huid en eten wat je een goed gevoel geeft. Ik geloof in dingen doen voor je lichaam. Ik vind alleen niet dat je lichaam — of je persoonlijkheid — permanent een project zou moeten zijn.

Je hoeft niet uit elke ervaring VERBETERD tevoorschijn te komen. Je hoeft van een wandeling geen cardio te maken, van een bad geen ritueel, van een vakantie geen reset of van een middag in bed geen "zenuwstelselregulatie" om het te laten tellen. Accepteer dat een middag in bed gewoon een middag in bed is.

Dus ik heb geen vijf tips om goed te rusten. Dat zou het doel nogal voorbijschieten. Er is hier geen protocol, geen optimale duur en zeker geen ochtendroutine aan verbonden.

Ik zou al blij zijn als ik de volgende keer dat ik voel dat ik mijn recht op rust moet verdienen, dit simpelweg opmerk. Of de volgende keer dat iemand letterlijk het gewicht van mijn hoofd vasthoudt en ik TOCH probeer hen te helpen. (Ja, ik ben ook zo iemand!)

Het bed mag onopgemaakt blijven. Laat de kat winnen.